Bedankt!

De bus is geleverd!

Nadat de levering van de nieuwe bus een paar keer werd uitgesteld kregen we deze week het langverwachte telefoontje van Broekhuis Ford Harderwijk: de bus is er!

Net voor de kerstvakantie moet er dan nog het één en ander geregeld worden. Eén van de eerste dingen die we hebben geregeld is een lekkere taart voor de mannen en vrouwen van Broekhuis, zonder wie we deze bus niet hadden kunnen kopen!

De bus moet nu aangepast worden tot rolstoelbus. Vrijdag 24 december heeft Broekhuis de bus naar Bierman in Nieuw-Vennep gebracht, en een zogenaamde voorloopauto voor ons meegenomen. Dat is tijdelijk vervoer waar ook Joëlle met de rolstoel in kan.

De verwachting is dat het ombouwen van de bus nog zo’n drie weken in beslag neemt. En dan is de nieuwe Riezebus toch echt gereed en kunnen we er gebruik van maken! We zien er naar uit.

Er is tot nu toe een prachtig bedrag van maar liefst 26.780 euro gedoneerd voor onze bus via de crowdfundactie!! We willen iedereen die bijgedragen heeft daar enorm voor bedanken!

De omvang van deze actie kunnen we nog steeds niet goed bevatten. Het is zo’n indrukwekkend bedrag, en er is door zo veel mensen gedoneerd! Omdat we niet iedereen persoonlijk kunnen bedanken vragen we je dit bericht gerust te delen, net zo veel als dat de actie gedeeld is.

Rest ons nog namens ons allemaal u/jou van harte een gezegend Kerstfeest te wensen en een voorspoedig 2022!

Bijna een nieuwe bus

Wat een actie, de crowdfundactie van buurvrouw Jeanine!!. In het voorjaar sprak Lianne haar over de noodzaak van een nieuwe bus in verband met een nieuwe elektrische rolstoel, en het ouder worden van de huidige bus. Sterker nog, de bus komt niet meer door de APK keuring, en die verloopt eind volgende week…

Een nieuwe/andere bus waar we voorlopig mee vooruit kunnen, en waar we als gezin mee op pad kunnen, kost veel geld. Daarbij moet het aan een aantal voorwaarden voldoen: een verlengd model, dubbele schuifdeuren, drie zitplaatsen voorin, een zeker laadvermogen i.v.m. de ombouw naar een rolstoelbus… en uiteraard willen we een kwalitatief goede bus waar we voorlopig mee vooruit kunnen.

Het grootste deel van de aanpassingen wordt vergoed door de gemeente Ermelo. Dat is echter uitsluitend de basis, en uitgaande van de goedkoopste offerte. Dat is prima en logisch, maar zaken als comfort en kwaliteit worden niet meegenomen. Ook de aanschaf van de bus moeten we volledig zelf financieren.

Kortom: we waren heel hard aan het sparen (al een poos), toen buurvrouw Jeanine op 1 oktober de link van de huidige GoFundMe actie appte. Vanaf dat moment ging het in een stroomversnelling… 24 uur later was er tot onze grote verrassing en verwondering bijna 6.000 euro gedoneerd!

In de weken erna bleef het geld op de crowdfundactie binnenstromen. Keer op keer waren we totaal beduusd, verrast, verwonderd, sprakeloos. Op dit moment staat er ruim 22.000 euro op de teller.

Intussen zijn we hard op zoek gegaan naar een passende bus. Dat viel nog niet mee. Er is op dit moment een grote vraag naar goede bedrijfsbussen. Het is dringen op de markt. Dat maakt dat beschikbare bussen snel weg zijn.

Op bijzondere wijze hebben we inmiddels een optie kunnen nemen op een nog te leveren nieuwe bus die geheel aan alle voorwaarden voldoet! Een autobedrijf in het land heeft de bus al een tijdje geleden besteld, er van uitgaande dat de bus snel genoeg een bestemming zou krijgen. Deze bus is op ons pad gekomen.

Het is nu wachten op een seintje dat de bus geleverd kan worden. Inmiddels hebben we alle aanpassingen uitvoerig met de fa. Bierman in Nieuw-Vennep besproken. Zodra de bus beschikbaar is gaan zij er direct mee aan de slag. We zijn door dit bedrijf erg goed geadviseerd over de aanpassingen.

Autobedrijf Broekhuis (Ford / Bedrijfswagens) heeft ons op meerdere fronten fantastisch geholpen! Mede dankzij hen is deze bus gevonden, en kunnen wij de bus gaan aanschaffen. Wij zijn hen daar bijzonder dankbaar voor.

Verder weten we niet hoe we iedereen kunnen bedanken: voor het opzetten van de actie, voor de vele, vele giften, voor de praktische hulp. Het is echt hartverwarmend en bijzonder hoe in een tijd van individualisering en polarisatie zo massaal en belangeloos geholpen wordt! Er is zo massaal gedoneerd, door jong en oud, bekend en onbekend! Het is om stil van te worden! Iedereen hartelijk bedankt! Overigens doneren kan nog steeds!

In dit alles zien we vooral Gods voorzienige leiding. Door Zijn kracht onderhoud en bestuurt hij alles wat Hij gemaakt heeft, en geloven we dat alle dingen niet door toevalligheid maar van Zijn vaderlijke hand ons wordt gegeven. Gods barmhartigheid is groot! Hem zij dan ook de lof, de dank en eer!

Foto: de stentor. Zie https://www.destentor.nl/veluwe/joelle-9-uit-ermelo-leeft-met-zeldzame-afwijking-maar-heeft-onzekere-toekomst-we-zijn-blij-met-elke-dag~adf00574/

Regeldruk

Eerlijk is eerlijk. Ik schrijf veel te weinig blogs. Ik vroeg me af hoe dat komt. Bij mezelf merk ik vooral de behoefte om te schrijven en te delen als er urgentie is. Momenteel gaat het best goed. Zeker, er is met een ‘zorgenkind’ altijd wat te melden. De zorg is 24/7. Er lopen bijna altijd wel onderzoeken ergens naar, en er zijn altijd wel ontwikkelingen te melden. Dat hoort erbij. Het is nu eenmaal een 24-uurs zorg die we leveren.

Maar echt urgentie is er nu ook weer niet. Dat houdt mij een beetje tegen om regelmatig te schrijven merk ik, hoewel ik het echt wel leuk vind om blogs te schrijven. Dus er moet meer zijn.

De regeldruk? De elektrische rolstoel geeft een foutmelding. Er achteraan dus. Het taxivervoer loopt niet lekker. Contact opnemen met de gemeente en de vervoerder (de gemeente reageert niet, dus een klacht indienen. Dan reageert de gemeente opeens wel).

Uitslagen van het ziekenhuis laten op zich wachten. Afwachten? Of er ook maar achteraan bellen? Als het iets ernstigs is bellen ze toch wel? Aan de andere kant: Joëlle is nog steeds zo moe, zo weinig energie… Toch wel benieuwd naar de bloedwaarden.

De spraakcomputer moet bijgewerkt worden. Zijn we daar bekwaam in? Neuh, maar het hoort erbij. Dus we verdiepen ons erin. Uren van ingezette pgb-zorg moeten gecontroleerd en ingediend worden. De hele pgb-administratie houden we bij. Soms gaat er iets mis. Het herstellen kost soms tientallen telefoontjes.

Het inco-materiaal is bijna op! Evenals de sondevoeding, sondesystemen, nieuwe spuitjes en flessen. Even bestellen. Oh, en tussendoor niet vergeten een afspraak te maken voor een keuring van de rolstoelfiets. Willen we op vakantie? Dan moeten we hulpmiddelen reserveren via een thuiszorgorganisatie in de betreffende regio.

Ach ja, de bus. Onze oude vertrouwde Riezebus houdt het niet zolang meer vol. Al een tijd zijn we hard aan het sparen voor een nieuwe bus. De aanvraag voor vergoeding van de aanpassingen verloopt niet vanzelf, en vraagt een aparte procedure. Na enkele maanden, veel formulieren, nog meer telefoontjes en een paar persoonlijke gesprekken is dat gelukt. Nu op zoek naar de geschikte bus! Niet iets waar we veel van weten. Maar we verdiepen ons erin. En we vragen hulp.

Of controle afspraken van verschillende disciplines binnen het WKZ op één dag kunnen? Ja, dat kan, we doen ons best. Dat scheelt veel tijd. We moeten het wel zelf organiseren. Contacten met school en de verschillende therapeuten hoort er ook bij, zo goed als dagelijks. Zo ook het doen van verschillende oefeningen met Joëlle, los van het begeleiden en verzorgen. De diverse hulpmiddelen die we hebben (heel fijn!!) zijn in beheer van verschillende instanties. Handig voor de controles, keuringen en reparaties…

Ben ik nu aan het klagen? Ach, zo is het niet bedoeld. Het gaat ook best goed met ons. We genieten erg van ons gezin, en beseffen dat we het goed hebben en niks tekort komen! Maar misschien is het wel eens goed om te delen wat er allemaal bij komt kijken. Bovenstaande is slechts een greep uit alle regelzaken. De administratieve regeldruk is echt enorm. Daarnaast hebben we de andere kinderen die ook hun ‘gewone’ regeldingen met zich meebrengen. Ook werk ik fulltime.

Al schrijvend ontstaat het antwoord op mijn reflectieve vraag waarom ik toch zo weinig blogs schrijf. Ik geloof dat ik er ook gewoon niet zoveel tijd voor heb…

Nieuwe dingen

De uitkomst van de biopsie was niet ongunstig. Er is niets noemenswaardig uit gekomen. De materie die in haar keel is weggehaald is echter inmiddels weer terug. Dit groeit dus opnieuw aan. We gaan binnenkort weer naar het ziekenhuis om het weg te laten halen. Zoals we het nu bekijken zal dit gewoon poliklinisch kunnen.

Inmiddels ontwikkelt en groeit Joëlle door. Ze oefent veel met de spraakcomputer, en ze leert daar steeds beter mee communiceren. Ook heeft ze een nieuwe rolstoel. Een door haarzelf elektrisch bedienbare rolstoel. Ze stuurt met een pookje de rolstoel alle kanten op. Ook daarmee oefenen we veel. Zowel op school als bij de therapie als thuis proberen we haar te helpen om dit goed onder de knie te krijgen. En het gaat elke dag een stukje beter.

Joëlle geniet ervan om zelf invloed te hebben op welke kant ze kan opdraaien om iets te bekijken. Het is iets kleins, iets zo normaals voor de meeste mensen. Voor Joëlle is het echt een uitkomst. Heel leuk om te zien hoe ze daarmee experimenteert. Overigens houden we de handbewogen rolstoel er voorlopig naast.

De nieuwe elektrische rolstoel

Andere sondevoeding

De afgelopen weken zat Joëlle lichamelijk minder fijn in haar vel. Ze was erg moe en futloos en had niet echt zin om iets te gaan ondernemen. Ook was haar ontlasting problematisch en kwijlde ze veel. Hoewel er geen aanwijsbare redenen leken te zijn hadden we als ouders al enige tijd het idee dat het te maken had met de sondevoeding die ze kreeg.

We maakten een afspraak met de diëtist in het WKZ. Tot onze grote verrassing blijkt er een nieuwe sondevoeding op de markt te zijn die wij al heel lang wensen voor Joëlle. Een natuurlijke voeding op basis van echte voedingsproducten. Een soort blended diet in een fles.

We hebben het geluk dat de diëtiste die al jarenlang betrokken is bij Joëlle ook betrokken is bij een pilot met deze voeding. Zo komt het dat we Joëlle nu natuurlijke sondevoeding kunnen gaan geven, eventueel aangevuld met wat zelf geblend fruit.

Ze krijgt deze nieuwe voeding nu nog gedeeltelijk, en nog maar sinds een paar dagen. Maar het lijkt of ze al wat meer kleur op de wangen heeft. Maar dat kan natuurlijk ook van onze kant ‘wishful thinking’ zijn. Los van een eventueel zichtbaar resultaat zijn we blij met deze voeding! Ik hoop er later meer over te schrijven.

Onderzoek onder narcose

Het onderzoek waar ik vorige week over schreef is goed verlopen. Joëlle moest maandag voor een dagopname naar Utrecht. Voor de zekerheid hadden we overnachtingsspullen bij ons. Op afdeling Schildpad werden we om 10.00 uur vriendelijk ontvangen en ‘geïnstalleerd’ op een eenpersoonskamer. Het wachten kon beginnen. Met de herinnering aan een dag lang wachten en aan het eind van de dag weer naar huis gestuurd te worden waren we op alles voorbereid (Zie joelleriezebos.nl/25-september-2013/).

Ze is er helemaal klaar voor.

Maar gelukkig ging het door. Al snel kwam het bericht hoe laat we naar de OK mochten. Joëlle ging relatief rustig de narcose in. Zo’n drie kwartier later kregen we het signaal dat we haar weer mochten ophalen. Joëlle lag in de uitslaapkamer, en kwam snel weer bij. Na wat uitrusten en wat controles op de afdeling mochten we in de loop van de dag weer naar huis.

De KNO arts en de plastisch chirurg hebben niet echt kunnen ontdekken waar het weefsel wat in de keel groeit vandaan komt. Wel is er een biopt afgenomen van een paar plekjes. Dat is op kweek gezet, en daarvan krijgen we later de uitslag. Tijdens de narcose hebben ze op KNO gebied gelijktijdig wat schoongemaakt. Verder zag alles er goed uit, en lijkt er geen reden tot zorg te zijn.

Onderweg naar de OK.
Weer terug van de OK.
Klaar om weer naar huis te gaan!

We zijn heel blij en dankbaar met deze uitslag. Joëlle is er ook snel weer bovenop. Haar weerstand lijkt redelijk op orde te zijn! Wel viel het ons op hoeveel energie zo’n dag in het ziekenhuis kost. Zeker nu je aan allerlei strenge regels moet voldoen om de verspreiding van het corona virus te voorkomen. Ondanks dat het heel goed ging, en zowel Joëlle als wij relaxed waren gezien de omstandigheden, is het wel iets waar je de rest van de week een beetje van moet bijkomen.

De uitslag van de biopsie wachten we maar rustig af!

Ziekenhuisonderzoek deel 2

Opname

Net terug van een midweek logeren in de Keizershof moet de koffer alweer gepakt worden! Eerder heb ik al eens wat geschreven over onderzoeken die uitgevoerd worden. Aanstaande maandag vind een onderzoek plaats door de KNO arts. Een paar weken geleden is verkennend gekeken naar het mondgebied van Joëlle. Er is geconstateerd dat er onder meer achter in de keel materie groeit die daar niet hoort. Joëlle heeft daar last van; het leidt tot kriebelhoestbuien en mogelijk is het de oorzaak van het aanmaken van veel slijm.

De vraag is waar het vandaan komt. Het kan zijn dat er een nieuw hamartoom of gezwel groeit, wat in het eerste jaar na de geboorte weggehaald is (zie hiervoor deze blog). Het kan ook zijn dat de materie ergens anders vandaan komt. Feit is dat het er niet hoort. Om dit goed te kunnen onderzoeken zal Joëlle a.s. maandag in principe voor een dag opgenomen worden in het WKZ (met de mogelijkheid om te blijven). Onder narcose zal de KNO arts samen met de plastisch chirurg onderzoek doen naar de hierboven beschreven situatie. We zijn benieuwd wat daar uit gaat komen.

Uiteraard is het ook wel weer spannend. In principe is het een onderzoek, maar de mogelijkheid om gelijktijdig een kleine ingreep te doen als dat nodig blijkt te zijn blijft open staan. We weten van te voren dus ook niet exact wat er gaat gebeuren. Bovendien gaat ze onder narcose.

Joëlle in het ziekenhuis. Ze laat zien waar een röntgenfoto van gemaakt moet worden van de endocrinoloog: een foto van de hand zegt iets over de werking van de (groei)hormonen

Slikonderzoek

Een paar weken geleden is er ook opnieuw een slikonderzoek gedaan. Tijdens dit onderzoek dienen we wat dik vloeibaar eten toe, bijvoorbeeld een paar hapjes appelmoes. Door middel van röntgenvideo wordt als het ware gevolgd wat Joëlle met deze hapjes doet.

Uit dit onderzoek blijkt dat Joëlle nog niet bewust slikt, en geen slikreflex heeft ontwikkeld. Dat was een paar jaar geleden ook de conclusie. Er is dus geen ontwikkeling op gebied van eten of slikken waarneembaar. Het eventueel ooit zelf leren eten is dan ook geen realistische verwachting. Joëlle zal afhankelijk blijven van sondevoeding.

Het is echter ook niet slechter geworden. Daardoor kunnen we haar wel af en toe wat laten proeven. Altijd dik vloeibaar en in heel kleine hoeveelheden (twee, drie kleine hapjes). Dat zijn we ook altijd blijven doen, en Joëlle geniet daar zichtbaar van.

Endocrinologisch onderzoek

Tot slot is er bij de onderzoeken van een paar weken geleden ook een gesprek met de endocrinoloog geweest. Het specialisme endocrinologie richt zich op ziekten en problemen die ontstaan doordat organen teveel of juist te weinig van een bepaald hormoon aanmaken. Zoals bekend heeft Joëlle een dubbele hypofyse. Daarnaast wordt bij het ouder worden de werking van de hormonen goed gemonitord.

Met enige tegenzin zien we uit naar maandag. We gaan het onderzoek met vertrouwen tegemoet, en hopen dat het haar en ons iets zal opleveren!

Een geboren ‘brus’

Wat als je geen ‘brus’ wordt, maar het gewoon bent. Al vanaf je geboorte. En je weet niet anders.  Op 8 april 2019 postte ik het bericht dat Joëlle grote zus is geworden. Zie https://joelleriezebos.nl/category/blog/page/2/.

Samuël maakt de spalken los

We waren benieuwd hoe dat samen zou gaan: Joëlle en Samuël. Het mooie is: hij weet niet anders. Hij weet niet beter of zus Joëlle zit in een rolstoel, kan niet rennen, fietsen, spelen zoals hij dat inmiddels graag doet. Joëlle heeft hulp nodig.

Dat heeft hij al goed door. Blijkbaar zit het helpen, begeleiden, verzorgen van Joëlle zo in ons gezinssysteem ‘ingebakken’, dat hij het automatisch overneemt. Geeft de sondevoedingspomp alarm? Hij rent naar de voorraadkast om een nieuwe fles voeding te pakken. Komt Joëlle thuis van school? Hij gaat ongevraagd vast haar spalken uittrekken.

Knuffel!

Zit Joëlle op de grond te spelen? Buitenkansje! Dan krijgt ze een dikke knuffel!
Samuël groeit op als ‘brus’.

Een brus (een porte-manteauwoord van broer/zus) is een broer of zus van iemand die zorg nodig heeft vanwege een chronische ziekte, verstandelijke beperking, lichamelijke handicap of ernstige psychische aandoening. (Volgens Wikipedia).

Is het opgroeien in een gezin met een gehandicapte broer of zus moeizaam, ingewikkeld, zwaar of nadelig? Soms misschien wel. Als het gehandicapte zusje alle aandacht opeist. Als er spanningen zijn rond de gezondheid. Als ze plotseling weer naar het ziekenhuis moet. Als ze moeilijk verstaanbaar gedrag laat zien waar het hele gezin onder gebukt gaat. Als de ouders druk zijn met zorgen, zorgen en zorgen…

Maar dat is lang niet altijd het geval. Het heeft ook zijn mooie kanten. De brussen worden mede door hun gehandicapte zus of broer gevormd. Het maakt mede tot wie ze zijn. Het beïnvloed mogelijk hun beroepskeuze. Het maakt ze tot zorgzame jonge mensen. Ze krijgen extra bagage mee. Ze leren waarderen wat ze allemaal hebben en kunnen. Ze leren dat het niet alleen om hen gaat, maar dat er altijd zorg verleend moet worden.

Dat is toch een mooie basis voor jonge mensen die de maatschappij in gaan. Het zorgen voor de ander, het omkijken naar de kwetsbaren, de liefde voor de zorg.

Samuël, nog geen twee jaar oud, en al bezig met zorgen. Zorgelijk? Welnee! Heel interessant, die knopjes en piepjes, een rolstoel met toebehoren (waar je af en toe in kan kruipen om een rondje te proberen). Een slaapkamer beneden waar je lekker kan spoken. Toeren in de rolstoelbus. Stiekem op de spraakcomputer. En soms…. even op je beurt leren wachten.

Het hoort er allemaal bij. Voor Samuël is opgroeien met een gehandicapte zus juist ‘het gewone leven’.

In de voorraadkast van school/revalidatie. Even rondneuzen…

Lockdown

In de huidige lockdown zijn de basisscholen gesloten. Gelukkig mag het speciaal onderwijs wel open. De school, gecombineerd met therapie, gaat voor Joëlle dus min of meer door. Dat is heel fijn. Want Joëlle wordt groter, haar behoeften ontwikkelen, haar begeleidingsvraag neemt toe. Maar ze blijft door haar aangeboren verstandelijke en lichamelijke beperkingen belemmerd om zelf iets te doen.

Dat maakt het begeleiden intensief. Daarom is het fijn dat ze naar school kan. Althans, gedeeltelijk. Door alle omstandigheden merken we dat aan alle kanten de betrouwbaarheid, de voorspelbaarheid en de veiligheid er niet is. Juffen en meesters zijn ziek of moeten in quarantaine. Uitval door corona over overbelasting door de huidige moeilijke omstandigheden maken het hele systeem ontzettend wankel.

Zo was deze week de vaste taxichauffeur onverwacht afwezig. Wie komt haar ophalen? Weet de waarnemer dat Joëlle niet kan praten en geen slikreflex heeft? Dat er geen conversatie mogelijk is, en dat Joëlle epilepsie kan krijgen in de taxi? Zou hij/zij het snappen als Joëlle wil aangeven dat ze niet goed zit, niet lekker is, moet spugen, of iets wil vertellen?

Ook de vaste juffen zijn al even ziek. De vervangers doen ongelofelijk hun best, maar desalniettemin gaat er soms wat fout. En wie staat er vandaag voor de klas? Een bekende juf? Een onbekende meester? We vertrouwen er op dat alle begeleiders op school goed weten wat ze met Joëlle wel en niet moeten doen. Maar kunnen ze zich redden als de sondevoedingspomp een error geeft? Het stroom op is? Als de fles leeg is en vervangen moet worden? Als Joëlle niet meer verder komt met de spraakcomputer?

Vanmorgen kregen we rond 07.00 uur bericht dat vandaag ook een invaljuf uitvalt. Of de kinderen toch thuis kunnen blijven. Deze week is ze al een extra dag thuis geweest. Vorige week was ze drie doordeweekse dagen thuis. Dagen waarop ze elke minuut van de dag begeleid moet worden. Dagen waar we niet op berekend zijn. Ik heb mijn werk en Lianne heeft naast de begeleiding het huishouden en de vele administratieve regeltaken (deze zijn vaak gerelateerd aan het hebben van een gehandicapt kind, daarover later een blog).

Wat taken van de to-do-list wegstrepen zit er dan niet in: er moet voor Joëlle gezorgd worden. Vanmorgen lazen we het bericht wat later. Joëlle zat al klaar, de taxi was onderweg. Normaal gesproken zouden we Joëlle haar jas weer uit doen, en de taxi afbellen. Vanmorgen hebben we ervoor gekozen om de taxi niet af te bellen, en Joëlle toch naar school te sturen. Daar is opvang mogelijk waar we nog niet eerder gebruik van hebben gemaakt.

Vandaag doen we dat wel. Met een licht schuldgevoel. En tegelijkertijd voelt het een klein beetje als een overwinning. Soms moeten we iets meer voor onszelf opkomen. Als de steuncirkel om ons heen wankelt moeten wij des te meer zorgen zelf niet te gaan wankelen.

En dat is in deze tijd een hele uitdaging!

Bijpraten

Even bijpraten…

Er is weer veel gepasseerd in de achterliggende periode. Helaas lukte het niet om regelmatig een blog te schrijven. Bij deze weer eens een update. Want ondanks alle corona gerelateerde maatregelen staat het leven met een gehandicapt kind niet stil…

Afgelopen zomer, toen het even mocht…

Met de gezondheid van Joëlle gaat het best goed. Er zijn wel wat zaken in onderzoek. Dat is nog wel lastig, want nu afspreken in het ziekenhuis is nog niet vanzelfsprekend. Onderzoeken zijn erg vertraagd. Ze heeft de afgelopen tijd helaas wat epileptische aanvallen gehad, waardoor de medicatie opgehoogd is. Buiten dat is ze redelijk stabiel. Later hoop ik nog eens wat meer te schrijven over een aantal onderzoeken dat uitgevoerd wordt of gaat worden.

Afgelopen zomer zijn we op vakantie geweest in een klein hoekje van Nederland, tegen de grens met onze Oosterburen aan. Het was een erg warme vakantie. We zaten direct aan schoon natuurwater, en doken meerdere malen per dag de verkoelende plomp in. Met Joëlle ging dat niet. Wel hebben we met haar gezwommen in het zwembad, wat ze ook heerlijk vind!

Tijdens gym op school

Joëlle was uit haar rolstoel gegroeid. Net voor de zomervakantie konden we met behulp van de ergotherapeut een nieuwe rolstoel aanvragen, waardoor deze net na de zomervakantie geleverd kon worden. Dat bracht wel de vraag met zich mee: kan Joëlle al elektrisch gaan rijden…?

Daar is Joëlle op de therapie mee aan het oefenen, en dat gaat boven verwachting goed. Ze zal te zijner tijd echter niet overal elektrisch kunnen rijden, dus blijft de ‘gewone’ rolstoel ook nodig. Dit jaar verwachten we dus een uitbreiding van het ‘wagenpark’.

Een hele mooie ontwikkeling die Joëlle heeft gemaakt in de achterliggende maanden is het leren omgaan met een spraakcomputer. Al jaren zijn we voorbereidend bezig: plaatjes en picto’s leren herkennen, oefenen met motoriek om de juiste plaatjes aan te wijzen.

Oefenen met aanwijzen

Sinds kort hebben we een spraakcomputer, en ze gaat er boven verwachting goed mee om. De computer is ondersteunend aan de communicatie. Het vervangt praten niet, de praktijk laat zien dat ze er juist meer van gaat praten!

Onlangs hebben we het logeren weer opgepakt. Nu in het nieuwgebouwde logeerhuis De Keizershof in Uddel (Kroonheim). Een stuk dichter bij huis. Het was even spannend, even wennen. Inmiddels heeft ze drie keer gelogeerd, en Joëlle is helemaal om! (En wij ook). Het scheelt heel veel dat er een aantal bekende begeleiders van het vorige logeerhuis nu werkzaam zijn in Uddel, waardoor er toch bekende gezichten zijn.

Tijdens het logeren in de Keizershof

Eind vorig jaar hebben we de slaapkamer van Joëlle, die zich beneden aan de woonkamer bevind, wat opgeknapt. Omdat de kamer leeg moest voor een nieuwe vloer heeft Lianne ook maar het plafond en de muren gesausd. Dat ziet er weer lekker fris uit.

Helaas bleek bij het leggen van de vloer een lekkage vanaf de buitendeur. Dat viel tegen in de planning, waardoor we Joëlle noodgedwongen een paar nachten boven moesten laten slapen. Voordeel: je waardeert extra dat je een kamer beneden hebt! Want het tillen wordt toch wel erg zwaar.

Op school gaat het ontzettend goed! Joëlle heeft het erg naar haar zin. We hebben het aantal uren een klein beetje uitgebreid. Op maandag, dinsdag en vrijdag is ze van 9.00 tot 12.00 uur op school, en op donderdag van 9.00 tot 14.00 uur. De rest van de tijd is ze thuis, en zorgen wij samen met de twee vaste PGB-ers voor haar.

Op dit moment zijn de scholen gesloten vanwege de lockdown. Gelukkig is er een uitzondering van het speciaal onderwijs. Joëlle kan daardoor meestal gewoon naar school, hoewel ze inmiddels alweer een paar dagen thuis is door ziekte op school, waardoor klassen gesloten moeten worden. Na veel thuis te zijn geweest in het achterliggende jaar merken we dat Joëlle school -of een andere vorm van dagbesteding- echt nodig heeft. Zich thuis vermaken wordt steeds moeilijker.

Terug naar het gewone leven

Het is midden juni en de situatie rond de Corona crisis lijkt zich wat te normaliseren. Althans, in onze omgeving wel. Joëlle gaat weer halve dagen naar school, en geniet daar enorm van. Haar ontwikkeling heeft overigens niet stil gestaan. Juist in de periode van quarantaine zijn haar zinnen wat langer geworden, is ze wat aangekomen, en heeft ze ook goed geslapen. Het heeft haar dus geen slecht gedaan!

Weer naar school en therapie (fysio-, logo- en ergotherapie) is echt een feest. Elke dag horen we via de spraakknop enthousiaste verhalen. Joëlle wordt bij wijze van spreken met een glimlach wakker als ze weer naar school mag. Ze heeft haar vriendjes en vriendinnetjes wel gemist.

Ingespannen bezig met een werkje
Met de trommel

Op school en in de therapie gaan de ontwikkelingen ook door. Zo zijn we ons voorzichtig aan het oriënteren op een spraakcomputer. Daarvoor moet ze wel door middel van het aanklikken van plaatjes door een menu kunnen bladeren, en kunnen aangeven (en vinden) wat ze ons duidelijk wil maken. Daar is ze hard voor aan het oefenen, en ze maakt daar ook vorderingen in.

Dus dat stemt ons bijzonder tevreden en dankbaar! We kijken terug op een periode van rust voor Joëlle, maar niet voor ons. Inmiddels zijn de pgb-ers ook weer gestart, maar zo’n drie maanden hebben we het zonder moeten doen. We zorgden die tijd vanaf 7.00 uur tot 19.00 uur voor haar, en hielden ’s nachts toezicht via een babyfoon met camera.

Veel ouders hebben wekenlang hun gehandicapte kind niet kunnen zien omdat ze niet op bezoek konden in de instelling. In dat opzicht zijn we blij dat Joëlle die hele periode thuis is geweest, ondanks dat het erg intensief was. Want ja, naast Joëlle hebben we natuurlijk onze kleine doerak Samuël en onze twee gezellige pubers Willemijn en Matthias (die overigens fantastisch geholpen hebben in deze periode!).

Het geeft lucht en ontspanning dat we de belangrijkste dingen weer ‘gewoon’ kunnen doen. Zo hebben we onlangs een zonnebril uitgezocht bij de opticien, en op maat laten maken voor Joëlle. Los van dat ze de zonnebril gewoon nodig heeft geniet ze dan ook echt van het contact buitenshuis, er even uit zijn. Al is het naar de winkel.

De (inmiddels veelbesproken) Riezebus is minder fortuinlijk door de Corona crisis gekomen. Lange tijd stond onze trouwe vierwieler thuis vanwege een defecte startmotor. Een week nadat de startmotor vervangen was, begaf de accu het. En nog weer een paar weken later hadden we een lekke band. Bij nadere inspectie blijkt dat er twee banden vervangen moeten worden om te voorkomen dat we binnenkort weer ‘lek rijden’.

We hopen dat de bus na deze reparaties het weer een tijdje volhoudt, want hij moet ons in de zomervakantie bij leven en welzijn naar onze vakantiebestemming brengen. Iets waar we door alles wat er de achterliggende tijd gebeurd is extra naar uitzien!

En oh ja, mocht u of jij het gemist hebben: deze maand staat er een interview met mij in de Terdege (een christelijk familieblad). Het interview gaat over Joëlle, ons gezin en de blogs die ik schrijf. Een leuk artikel, met prachtige foto’s! Te lezen via deze link: artikel Terdege.